Нам важна бачыць, што міфічнае гэта — пэўная істотная выява…

“Паколькі міф – гэта слова, то ім можа стаць усё, што віннае аповеду. Для азначэння міфа важны не сам прадмет паведамлення, а тое, як пра яго паведамляецца” . Маё эсэ не выпадкова пачынаецца менавіта са слоў Ралана Барта, гэта зроблена для стварэння асабістага настрою перад чытаннем, так скажам, свайго роду постмадэрнісцкае ўспрыманне тэксту пачынаецца з таго, чым мы жывем – менавіта міфам, які можа стаць і быць усім і нічым адначасова, а значыць гэта і ёсць найважнейшая выключнасць у свеце, мой міф, як бы гэта абсурдна не выглядала – чалавечыя адносіны як з фізіялагічнага боку, так і з боку метафізікі кахання.

Нам важна бачыць, што міфічнае гэта — пэўная істотная выява…

Паняцце міфа нам неабходна, таму што я збіраюся распавядаць пра сімулякр і парнаграфію, сэкс-турызм і каханне, мазахізм і наўпрост размеркаваны шлюб, і гэтыя рэчы, гэтыя чалавечыя тэрміны адносін паміж істотамі, неаддзельныя ад міфалагізацыі. І калі міфам, напрыклад, з’яўляецца малюнак і яго ўспрыманне, то сімулякр — прамое яго вытворнае. Копія – больш чым арыгінал, сімулякр – больш рэальнасці, а парнаграфія – гіпербалізацыя сэкса.

Вельмі доўгі час я глядзеў на свет даволі аптымістычна, і часта дзівіўся таму, што яшчэ ў XVIII і XIX стагоддзях шматлікія філосафы імкнуліся вызначыць крайнюю ступень крызісу і канца, па іх меркам, сучаснага свету, і трэба аддаць ім належнае, у іх атрымалася напалохаць, менавіта «напалохаць» сучаснікаў. Калі мы бярэм у рукі працы Освальда Шпэнглера або Пецярыма Сарокіна, то мы завочна не вельмі верым напісанаму, бо нас ад іх аддаляе пэўная колькасць год, каб мы маглі адмаўляць іх меркаванне “захода Еўропы”, а то і Цывілізацыі ў цэлым. Менавіта седзячы ў хаце, з кнігай у руках мы ухмыльнёмся: «Вядома, вядома, так маўляў мы і паверылі, заход значыцца!? А чаго ж мы тады жывем?!!! Дзе ён, заход!?» Але мы не павінны да такіх важных філасофскіх прац ставіцца з паняццем “мінулага часу», на іх неабходна глядзець як на прарокаў, філосафаў, якія пішуць пра будучыню. І гэта не надуманае, тое пра што я распавядаю, зрэшты і ёсць ісціна, таму што большасць філосафаў і культуролагаў становяцца актуальнымі па сканчэнні пэўнай колькасці год, і гэта не абсурд, і даволі істотная з’ява чалавечай эвалюцыі, і ў дадзеным выпадку мне вельмі прыемна будзе сказаць, што Бадрыяр, як ніхто іншы быў актуальны, як пры жыцці так і пасля смерці, якая адбылася некалькі год таму. Але трэба канешне адзначыць астатніх істотных літаратараў і філосафаў, але я падкрэслю толькі тых, з якімі я збіраюся спрачацца і згаджацца на гэтай паперы, у гэтай прасторы, абмежаванай адным эсэ – Мішэль Уэльбэк, Артур Шапенгаўэр, Жан Бадрыяр, Леапольд фон Захер-Мазах.

 

Кожны з філосафаў спрабуе знайсці ісціну, ці хаця б як царкоўны прапаведнік давесці да людзей пра тое, што мы жывем амаль апошнім пакаленнем людзей, і далей, пасля нас, такіх няўдзячных ды бязглуздых, якія сапсавалі гэтае жыццё, пасля нас нічога, усё, капут, але, трэба звярнуць увагу, што гэта заўсёды выглядае глупствам. Вось напрыклад Бадрыяр ніколі не казаў што нашая цывілізацыя памірае, ён казаў што мы яе давялі да сімулякра, а дакладней яна заўсёды была сімулякрам, а вось што сапраўды памірае і знішчаецца, дык гэта мараль, і той факт, што мы становімся “ценямі нямой большасці (масы) людзей” гэта факт.

 

Менавіта ў стадыі індустрыялізацыі з’явілася масавая культура, і чалавек як быў некультурным, але не толькі такім застаўся, ён узрос да цыніка, які не толькі не паважае мінакоў, але і кідае ў бруд каханне, робячы яго даволі аднабокім сексам, ці наўпрост мастурбацыяй ля порнароліка.

Таму што людзі не толькі ня ўмеюць бачыць альбо ствараць цудоўны свет навокал, але губяць тое, што фарміруецца вакол іх, ці з цягам часу традыцыйна застаецца.

І менавіта наша няўменне ўбачыць або разгледзець крызіс не фінансавы, а маральны, вызначае нас яшчэ вялікімі дурнямі, большымі чым нават сярэднявечны люд, які верыў у дагматычную справядлівасць Таты Рымскага і крывавых крыжакоў.

Раней, колькі год таму, я ў ляноце аддаваўся чытанню Бадрыяра і вельмі радаваўся яго радыкалізму, і цвёрда настроенаму крытычнаму ўсведамленню не толькі краху культуры, але растварэння яе ў рэчах, знаках і міфах, калі чалавецтва трывае не проста крызіс цывілізацыі, але раствараецца ва ўласным свеце, які становіцца сімулякрам, а менавіта падабенствам падобнай рэчаіснасці.

Такім чынам, на дадзены момант нас раздзірае такое паняцце як крызіс, хм, а вось гэта як ні цяжка мне казаць, нават дарэчы да майго эсэ, але паверце, я радуюся не крызісу, а проста супадзенню рэчаў. І я збіраюся разглядаць не фінансавы крызіс, а нешта занадта большае – Крызіс маралі.

Сучаснасць мяркуе наяўнасць прытомнасці, паколькі парнаграфія – гэта глыбока несвядомае, а па Бадрыяру: “Сусвет не дыялектычны – ён асуджаны на крайнасці, а не на раўнавагу. Асуджаны на радыкальны антаганізм, а не на прымірэнне і сінтэз“ . Гэта значыць, што сучаснасць, ўспрымаецца за апошнюю верную ўстаноўку, без аніякай раўнавагі і на чыстым “нічым”, на непарушаным несвядомым, на цалкам дуалістычным свеце, які спрыяе развіццю розных новых поглядаў, і давядзенню прынцыпаў дэмакратыі да абсурднай гіпербалізацыі, калі той жа Уэльбэк прапануе секс турызм як выхад для еўрапейскага менталітэту (і робіць гэта даволі слушна), ці калі гомасэксуалы крыўдзяцца на забароны гей-парадаў у Маскве. Усё гэта неверагодны абсурд, але, я б ніколі не стаў бы запрашаць культуры да кансерватызму, ці яшчэ якому глупству, лепш мы будзем мець, тое што ў нас атрымліваецца ў працэсе станаўлення, няхай гэта і адбіваецца на нашых ліках мазахістска-гома-парнаграфічна, галоўнае, што мы самі да гэтага дайшлі, і як бы гэта брыдка не выглядала, мы вінны мець пэўную моц каб усё гэта вырашыць і знайсці выратавальны выхад.

(але, можа і на жаль, я не святар, каб шукаць выхад ці сцвярджаць маральнае выратаванне ў Хрысце, я лепш проста вынесу маю спрэчную думку на паверхню, і пачну культуралагічна сачыць за падзеямі).

Вядома, што постмадэрністы вельмі любяць развіваць тэмы «канцоў»: канца гісторыі, канца трансцэндэнтнага, канца сацыяльнага, палітычнага… Бадрыяр як раз і ёсць той самы “постмадэрніст”, хоць ён адмаўляе сваю прывязку да кірункаў і плыняў рознага роду філасофскіх школ. Тым не менш, цалкам відавочна, што як бы ён ні хацеў, усё-ткі ён належыць да філосафаў, якія даволі крытычна ставяцца да грамадства спажывання, якое яшчэ завуць постіндустрыяльным або сверхіндустрыяльным грамадствам.
Філосаф вельмі часта мяняе пазіцыі меркавання пра сусвет і заяўляе, яшчэ раз паўтару, што Сусвет не дыялектычны: ён асуджаны на крайнасці, а не на раўнавагу. Асуджаны на радыкальны антаганізм, а не на прымірэнне і сінтэз. Гэта важна разумець менавіта як вынік таго, да чаго прыйшло дваццаць першае стагоддзе – радыкалізм мышлення, крайнасць ступеняў успрымання рэчаіснасці. Ён не дае нам самага галоўнага – знайсці выхад, адпаведны нашым каштоўнасцям і жаданням. І гэтая праблема выяўляецца ў тым, што мы становімся цалкам нячулымі не толькі да блізкіх, але і да саміх сябе. Бадрыяр кажа пра гэта, аналізуючы нашу цікавасць да парнаграфіі і сексу. Ён распавядае пра тое, што для еўрапейскай культуры сексуальнае стала выключна актуалізацыяй жадання ў задавальненні. Мы – культура паспешнай эякуляцыі. Наша цела не мае іншай рэальнасці, акрамя рэальнасці сексуальнай і вытворчай мадэлі.

Па Бадрыяру, сімулякр ёсць падабенства падобнага, замяніўшы знакі знакаў на знакі рэчаў, і ў адной з галоўных сваіх прац філосаф з самога пачатку стварае свет сімулякра, цытуючы неіснуючую думку Эклезіяста, пра само паняцце сімуляцыі. А гэта вельмі паказальна, што ў сучасным свеце мы не можам верыць у тое, пра што піша і распавядае нават філосаф, у сам прынцып сімулякра, таму што ён таксама можа быць містыфікацыяй або жа падабенствам, блізкім да рэальнасці:«The simulacrum is never that which conceals the truth – it is the truth which conceals that there is none» . Пагадзіцеся, збольшага мы ўсе абвыклі сімуляваць тыя ці іншыя пачуцці, стаўленні да рэчаў, і нават калі мы папросту падманваем адзін аднаго нават і не ў каханні а побытова, то як вынік атрымліваецца вялікі бязмежны сімулякр.

З прычыны дадзенай агульнай тэндэнцыі, чалавек у культуры замяняе прыярытэты, адбываецца паглынанне «сістэмы рэчаў» «сістэмай знакаў». І тым самым мы становімся грамадствам татальнага спажывання, дзе само паняцце рэчы даводзім да «нулявой ступені рэчы», якое па сваёй сутнасці, ёсць недасягальная мяжа дэканструкцыі, заснаваная на элімінацыі ўсіх сацыяльна-культурных значэнняў, і, якая імкнецца да сухога астатку чыстай функцыянальнасці.

Так і Сексуальны дыскурс выходзіць у чыстую функцыянальнасць, ён ствараецца ў прыгнятанні. У прыгнятанні і толькі там, секс валодае рэальнасцю і інтэнсіўнасцю. Яго вызваленне – гэта пачатак яго канца. Мы зрабілі секс апошняй інстанцыяй (як і ўладу), а жаданне – сілай (энергіяй). Улада і жаданне – працэсы незваротныя. Гэта забяспечвае сексуальнасці міфічную ўладу над целамі і сэрцамі. Але гэта жа робіць яе крохкай.

Мы – грамадства эгаізму, у якім самае для нас каштоўнае ў жыцці, каханне, мы звярнулі нават не ў секс, а прывялі да стадыі парнаграфіі, стаўшы цалкам абыякавымі да культуры сексу і кахання. На жаль, мы знаходзімся ў сусвеце, у якім становіцца ўсё больш і больш інфармацыі і ўсё менш і менш сэнсу.

Можа падацца, што калі праблема парнаграфіі разгорнутая, то гэтага хопіць каб паставіць кропку ў складаных узаемаадносінах мужчыны з (часцей) жанчынай, але як я ўжо падкрэсліў слова складаны, то вінны колькі аркушаў заняць на працяг маёй эпапеі, і прапаную, адвесці крыху ўвагу да праблемы секс тарызму, а менавіта да слоў Мішэля Уэльбэка, які чырвонай ніццю прашывае амаль усе свае раманы праблемай узаемаадносін сярод людзьмі. І што больш уражвае, гэта ягонае стаўленне да кахання ў рамане “Платформа”, дзе цяжка не згадзіцца з тым, што еўрапейскі чалавек насамрэч загінае ў індустрыялізацыі і бізнесе, чалавек на сваёй спіне нясе цяжкі крыж рыначнай эканомікі. І еўрапейскія жанчыны ўжо даўно паставіліся да мужчын з пэўным песімізмам, таму што занадта шмат ад іх патрабуюць, і за сваімі жаданнямі і чаканнямі, яны не могуць больш бачыць каханне ў чыстым выглядзе. Еўрапейская жанчына занята кар’ерай, бізнесам, чым заўгодна, але толькі не ўласнымі пачуццямі, і так жа як жанчына, мужчына адпаведна займаецца кар’ерай. Людзі як-быццам дамовіліся не заўважаць адзін аднаго і не чакаць аніякіх пачуццяў. І сучаснае грамадства пакутуе ад недахопу пачуццяў, і таму прымушана свае шчаслівыя гадзіны выдаткоўваць на вячэрні серыял або бізнес-план, або проста на барнае распіце алкагольных напояў…

Менавіта так адбываецца працяг жыцця сярэднестатыстычнага чалавека Еўразіі, і менавіта таму Уэльбэк прапануе секс турызм як выйсце з цяжкага заняпалага становішча, таму што тыя ж таіцянскія жанчыны, яны не чакаюць ад мужчын капіталаў ці мо якіх гераічных учынкаў, яны проста шчыра адданыя пачуццям, і гатовыя кахаць за проста так. Канешне трэба дадаць, што паніжэнне запросаў, часцей за ўсё прыводзіць да дэградацыі асабістых эстэтычных пунктаў развіцця чалавека, але ў нашым выпадку, галоўнае проста захаваць хаця бы кавалкі сапраўдных шчырых пачуццяў. У гэтым выпадку прывяду адзін кавалак з “Платформы” Мішэля Уэльбэка: “… ты любіш дастаўляць задавальненне. Аддаваць сваё цела, бескарысна дастаўляць радасць – вось што ў нас вывучыліся рабіць. Людзі вывучыліся дарыць. І таму, колькі б яны ні імкнуліся, яны ўжо не могуць успрымаць секс як штосьці натуральнае. Яны саромеюцца свайго цела, паколькі яно не адпавядае порнастандартам, і таму не адчуваюць цягі да цела іншага. Немагчыма займацца каханнем, не памяншаючы сваё «я», не прызнаючы сябе, хоць бы на час, залежным і слабым. Любоўная экзальтацыя і сексуальная цяга маюць аднолькавыя карані, і тое і іншае адбываецца з самаадрачэння; і там і там, не страціўшы сябе, нічога не здабудзеш. Мы сталі халоднымі, рацыянальнымі, мы ставім найвышэй усяго сваю індывідуальнасць і свае правы; мы імкнемся ў першую чаргу быць нічым не звязанымі і незалежнымі; акрамя таго, мы заклапочаныя здароўем і гігіенай – таксама не лепшая пасылка для сексу. У такім разе прафесіяналізацыя сексу непазбежная” . І я дадам што ў такім разе развіццё секс індустрыі непазбежнае, а чалавечы мозг шмат чаго новага хавае, каб знайсці пэўны час і выпляснуць у сусвет яшчэ больш жахлівую і горшую парнаграфію адносін і ўзаемаўспрымання адзін аднаго…

На грунце менавіта такіх выяваў, адбываецца хуткае развіццё сада-мазахізму, калі чалавек шукае не проста секс, а шукае таго, што яго яшчэ можа ўзбуджаць, даводзіць да верху асалоды. Леапольд фон Захер-Мазах, нават і не ўяўляў чым можа скончыцца яго эпахальнае пастраенне Венеры і яе мяхоў, Венеры і яе рабоў…

Чаму напрыклад у Еўропе шмат гей-бараў, але не простых, а сада-маза, таму што акрамя тых згубленых людзей, якія пакутуюць ад недахопу кахання і шукаюць прытулку ў секс турызме, акрамя людзей, якія больш не ўспрымаюць секс і жанчыну, якія цалкам аддаюцца сіліконавым грудзям і буйным кадрам порнаіндустрыі, існуе цэлы шэраг тых самых істот, якія не проста згубілі самі сябе ў прасторы жыцця, але і вырашылі імкнуцца як мага далей у сваіх пахатлівых прыгодах, таму садызм, мазахізм і ў пэўным накірунку свінгерства, па-просту эвалюцыянуюць на вачах.

І гэта ўжо нават не крызіс маральных каштоўнасцяў, а падыход да татальнага Армагедона… бо не было яшчэ такога стагоддзя як дваццатае, якое прынесла столькі скрыўленняў чалавечых жаданняў… У гэтым выпадку нават Антычнасць пасуе са сваімі геямі, путанамі і заафіліяй…

Па вялікім рахунку Мазах будаваў свой уласны свет як раб кахання, а не сабачы раб, у гэтым выпадку ёсць канструктыўнае адрозненне ад таго пра што ён пісаў, і што зараз адбываецца ў гэтым накірунку секс-скрыўленняў пад ягоным прозвішчам.

Па Бадрыяру, мы ўсе становімся транссэксуаламі (калі сапраўды ў філасофскім сэнсе разумець гэтае слова, якое азначае «выхад за межы сексуальнасці»); мы становімся «полымі» або, дакладней, бясполымі людзьмі, што займаюцца сексам выключна знакава і механічна. Можа здацца, што транссексуальнае, трансэстэтычнае і транспалітычнае – гэта благое. Але людзі перасталі лічыць секс і палітыку галоўнымі праблемамі, вызваліліся ад «клічу полу», ад улады ідэй і тыраніі правадыроў. Яны пазбавіліся як палавога, так і дзяржаўнага інстынкту. І тут нельга не звярнуцца да ідэй Шапенгаўэра і ягонай працы “Метафізіка палавога кахання”, дзе ён амаль увесь свой тэкст і “патэнцыял мозгу” прысвячае такой ідэе як – чалавек-жывёла мысліць як пахатлівая макака, і нават абірае каханку толькі па “знешнім другасным палавым прыкметам”.

Я не выпадкова звярнуўся да Шапенгаўэра, таму што ў некаторых выпадках гэты філосаф мае рацыю, асабіста калі акцэнтуе ўвагу на жывёльным пачатку чалавека. Таму што насамрэч мужчына часта звяртае ўвагу на жанчыну па яе фігуры, тут валодае бессэнсоўны пачатак нашай Прыроды, але калі ўсе словы Шапенгаўэра ўспрымаць дакладна, тады як вынік нас чакае або суіцыд або з цягам часу ўспрыманне гэтага свету як татальна абсурдную рэч. Зараз удакладню…

Па-першае суіцыд нас чакае таму, што калі мы знаходзімся на стадыі толькі жывёльных інстынктаў, то нас чакае нявыкрутка, а потым самазабойства, таму што ад жывёл нас размяжоўвае прытомнасць, якая ніколі не пагадзіцца з сваім існаваннем толькі на аголеных інстынктах.

Па-другое абсурд мы будзем вінныя прызнаць як апраўданне нашым інстынктам дзеля захавання прытомнасці.

І я хацеў бы верыць у такі выхад чалавецтва, бо калі адставіць у бок радыкалізм Шапенгаўэра, то можна лёгка прыгадаць нашых каханых, якіх мы абіраем часта не па знешнасці, а па нашым уласным поглядам, па розуму, па зацікаўленасці і гэтак далей, і калі глядзець на крызіс маралі з гэтага боку, то тут відавочна выйсце, таму я лічу што самы разумны крок, гэта пакінуць Шапенгаўэра самотным са сваімі думкамі, тым больш што акрамя Волі і Эстэтыкі, метафізіку кахання ён зусім не разумее…

І калі неяк паступова завяршаць мой артыкул, то звернемся да медыцыны, і далей наўпрост да разбору каранёў парнаграфіі як у мужчынскім так і жаночым пачатку…

І тут я не выпадкова прапаную ўвесці некалькі медыцынскіх тэрмінаў, бо мяркую, што яны змогуць ярчэй і больш даступна абмаляваць нам карціну якая адбываецца ў дваццаць першым стагоддзі, досыць дзіўным, і не ва ўсім прыемным і цікавым. Такім чынам – Калапс Этыкі Духу, ён развіваецца пры вострай, сістэматычнай праяве міфалагізацыі парнаграфіі як аб’ектыўнага паняцця каштоўнасці. З калапсу без “клінікі” не вывесці, гэта не згубленне прытомнасці, гэта значна горш… У такім разе неабходны Прэднізалон. І калі б можна было ўкалоць лекамі і на гэтым з ўсім што нас хвалюе пакончыць, як напрыклад, укалоць мараллю культуру, то гэта было бы занадта проста для самой істоты чалавека, які звыкнуўся з галаваломкамі і шукае цяжкіх выйсцяў, бо можа ён і абсурдны, але даволі прыемны і цікавы ў сваіх складаных пошуках, калі пад бокам даўно валяюцца “шпрыцы” з адказамі на ягоныя пытанні, “шпрыцы” дапамогі, “шпрыцы” маралі… і нават калі б перад самым носам відавочна так усё адбывалася, то чалавек рэдка пачаў бы “калоць” у вены мараль, бо ён істота часцей амаральная, таму ён ніколі не кінецца масава выратоўваць Цывілізацыю…

Парнаграфія ўжо не міф, сімулякр таксама не міф, мы апынуліся сведкамі сапраўднага існавання гэтых рэчаў, і да самога тэрміна парнаграфіі, да яго хваравітай гіпербалізацыі прывёў сам мужчына, бо калі падзяляць чалавецтва па гендэрнай лініі, то выходзіць што “мужчынскаму як глыбіні супрацьстаіць нават не жаночае як павярхоўнае, але жаночае як “неразлічымасць” паверхні і глыбіні. Або як “неразлічоннасць” сапраўднага і штучнага… Сапраўдна жанчына або павярхоўна – па сутнасці, гэта адно і тое ж. Такое можна сказаць толькі аб жаночым. Мужчынскае ведае надзейны спосаб адрознівання і абсалютны крытэр праўдзівасці. Мужчынскае вызначана, жаночае невырашальнае” .

Далей Бадрыяр кажа што “паніка, якая надаецца мужчыне вызваленым жаночым суб’ектам, пад стаць хіба што яго безабароннасці перад парнаграфічным ззяннем адчужанага полу жанчыны, жаночага сексуальнага аб’екта. Ці прыводзіць жанчыну ўсведамленне рацыянальнасці яе ўласнага жадання да патрабавання асалоды або, захопленая татальнай прастытуцыяй, яна саму сябе прапаноўвае як сродак асалоды, ці выступае жаноцкасць суб’ектам або аб’ектам, вызваленай або выстаўленай на продаж – у любым выпадку, яна паўстае як сума полу, ненаедная прорва, пражэрлівая “разверстасць” . Але самае складанае, што мужчыну немагчыма адвесці ад гэтага жаночага, ад гэтага інстынкту самца, калі ён пераўтвараецца ў жывёлу, і парнаграфіруе асяроддзе.

Рэчы сталі пустымі, як сцвярджае Бадрыяр і: «Нулявая ступень рэчы» ёсць недасягальная мяжа дэканструкцыі. З гэтага варта дадаць, што порна – гэта жанчына, перад якой мужчына слабы, і ад гэтага ён сам сябе выракае на крызіс маральных каштоўнасцяў, а як нам усім вядома адно вядзе за сабою іншае, нулявая ступень рэчы вядзе да гіпербалізацыі як напрыклад парнаграфія, і наша міфічнае ўнутранае ўспрыманне рэчаў да сімулякра, гэта значыцца, да нашага несапраўднага, падобнага на рэальнасць свету.
І гэта з’яўляецца завяршальным этапам у нашым свеце таму што: “бясконцая і “звышнаглядная” акумуляцыя знакаў сексу ў творах жанру парнаграфіі адначасова азначае канец і самому сексу” . Але і канец, яшчэ не распавядае нам пра фізічны канец, філосаф піша што магчыма тое, пра што было напісана вышэй, лагічны працэс, які дае нам шанс выправіцца, менавіта на фоне кантрасту ды сімулякра чалавек можа ўбачыць ісціну і ісці да яе! І вось ён наш доўгачаканы адказ: “Магчыма, – распавядае Бадрыяр, – што парнаграфія і існуе для таго, каб уваскрэсіць гэта згубленае рэферэнцыяльнае, каб – ад адваротнага – даказаць сваім гратэскавым гіперрэалізмам, што дзесьці ўсё-ткі існуе сапраўдны секс. Парнаграфія, такім чынам, ёсць “нулявая ступень” вытворчасці гіперрэальнасці, яна “праўдзівей праўды”.

І ў рэчаіснасці, канец культуры, як бы гэта пафасна не гучала, усё такі адбыўся, сучаснае грамадства канстытуіруецца як грамадства татальнай відовішчнасці. Скончылася не толькі гісторыя, але і сама рэальнасць, саступіўшы месца сімулятыўнай «гіперрэальнасці» сімулякраў.

І парнаграфія аказваецца для нас чарговай «нулявой ступенню», якая кінула чалавека ў чарговы крызіс маралі, да крытычнай мяжы, каб мы змаглі развярнуцца і задумацца. Задумацца пра наш сусвет, які спрабуе выкарыстаць секс турызм як адзіны выхад да сапраўднага, шчырага кахання, якое амаль як па Бібліі (Новы Запавет, другое пасланне Карынфянам) нічога ад цябе не патрабуе, а проста кахае. Сусвет, які плодзіць пары свінгераў і сада-мазахістаў, толькі таму, што чалавецтва настолькі атупела і настолькі абвыкла і прызвычаілася да традыцыйнага сексу, што шукае ў латэксе і гвалце супакой сваім ненасытным жаданням. Сусвет, які на тыдзень выпускае па некалькі новых дыскаў з порнафільмамі, і ў сеціве амаль на кожнай старонцы прымушае падлеткаў церабіць свае лабкі і пенісы. Трэба задумацца, і вырашыць, што дакладна рабіць, куды далей рухацца?!

Трэба проста стаць, замерці і пільна разглядзеўшы самога сябе, мінакоў ці каханых, запытацца: “А ці насамрэч мне менавіта гэта патрэбна, патрэбны гэты сусвет?”. Вядома адказ будзе “Не!” а можа і “Так!”, але(!), мы з вамі ведаем, наколькі чалавек абсурдны…

Да дадзенай праблемы мы сёння дайшлі, і гэта першы крок на доўгім шляху рэабілітацыі маралі…
І напрыканцы, выкажуся досыць слязлівай надзеяй на тое, што свет выйдзе з калапсу з дапамогай вялізнага творчага патэнцыялу прыроды чалавека. І чарговае новае пакаленне кібердзетак кінуць маральна сябе знішчаць, міфалагізіруя і прыводзячы да нулявой ступені ўсё з чым датыкаюцца, каб сімулякр, міф і рэальнасць існавалі толькі на папяровым носьбіце, а мы, як Нэа з фільма “Матрыца” знайшлі сапраўдны свет, кінуўшы наша жыццё ў чарговым сімулякры, бо свет і без таго завалены абясцэненымі маралямі, фізічным сексам, алкаголем і трэш-культурай.

 

http://beatnik-kalenda.livejournal.com