Тыдзень таму… Падумаць толькі! — Тыдзень таму — гэта ўжо мінулы год… Тыдзень таму дачытаў цудоўную кнігу, напоўненую пачварамі і перверзнымі думкамі галоўных герояў. «Гордость и предубеждение и зомби» неверагоднага і таленавітага дуэта Джэй Остэн і Сэта Грэм-Сміта.

Сюжэт кнігі нечым нагадвае твор, не памятаю дакладна якой пісьменніцы 18 стагоддзя, і між іншым не памятаю, што гэта за твор.

Тыя, хто з’яўляецца аматарам арыгінальнай кнігі ці проста прачытаў яе хоць раз, атрымаюць неверагодную асалоду ад новай (і ў той жа час старой) сустрэчы з добра знаемымі сябрамі. Воку бачны усе замбічныя ўстаўкі і тое, чым адрозніваецца зыходнік ад гэтых крывавых разборак.

Як мяркуюць аўтары, героямі мінулага твора кіравалі зусім іншыя матывы чым простыя думкі аб чэсці і тым, што на рускай мове завецца «достоинством».

Вось ужо больш за стагоддзе мерцвякі падымаюцца з магілаў і ходзяць па свеце, выцягнуўшы наперад рукі.

Англія ў заняпадзе. Манчэсцер паў. Лондан акружаны 4-метровай сцяной і падзелены на спецыяльныя зоны для надзейнай абароны.

У сям’і Бэннэт пяць дачок. Кожную з іх яны аддавалі на выхаванне манахам Шааліня, каб тыя маглі без праблемаў адбівацца ад натоўпаў зомбі, якія запаланілі ўвесь свет. Вышкаленыя вузкавокімі майстрамі яны падчас паддаюцца правакацыямі аддаць сябе пакутам тыпу «Сем ранаў пазору» ці «Вільготная бамбукавая пуга«.

«Не забывай, Шарлотта, она в первую очередь воин и лишь затем — женщина» (Элізабэт аб Джэйн).

«Элизабет, сидя за небольшим точильным кругом в углу гостиной, наблюдала за происходящим с превиликим удоволствием и затачивала мечи джентльменов, которые при осмотре оказались тупыми до неприличия».

«Полагаю, лишь несколько ощутимых ударов по голове и шее заставили ее расстаться со своей тайной» (Ліст Элізабэт).

Уражвае стыль аповяду. Паставіўшы сваей мэтай «подобающе и прилично рассказать о неприличностях», пісьменнікі змешваюць стылі, на першы погляд абсалютна несумяшчальныя. Жывыя мерцвякі (у кнізе іх ласкава завуць «неприличностями») сталі прывычнай штодзеннасцю. Меркаванняў на гэты конт поўна:

«Многие считали, что слишком накладно одевать покойников в дорогое платье, если они все равно запачкают его выбираясь из могилы«.
«Оленина была прожарена в самый раз, и все в один голос заявили, что давно не ели такого сочного окорока. Вот спасибо, Лиззи, что ты завалила нам такого превосходного оленя».

Ужо нікога не палохае, што твае суседзі былі з’едзены, а ў той весцы на гары падчас балю зомбі схапілі ўсю прыслугу.
«Несколько гостей, имевших несчастье стоять слишком близко к окнам, немедленно схватили и употребили в пищу«.

І пачыкаўшы ножыкам парачку мерцвякоў, можна з пачуццем поўнага задавальнення аддацца прыемным звычкам.

«Она поспешно сообщила все подробности их неудачного путешествия и попросила более не касаться этой темы, сказав лишь, что ни разу не видела такого огромного количества неприличностей в одном месте, и остается только дивиться тому, что все они напали на одинокую карету. День прошел самым приятным образом — в хлопотах и поездках по магазинам, а вечер они провели в театре».

Калі ты здзяйсняеш чарговае падарожжа, то цябе не павінна здзіўляць тое, што на тваю карэту накідваюцца стаі непрылічнасцяў. І таму лагічным становіцца тое, што у кожнага высакароднага пад палой плашча схавана не унцыя атруты, а булатны клінок у мэтах самаабароны.

Некалькі радкоў застаўляюць здрыгнуцца навт аматараў цемнага хорару і некрапаэтыкі: «особь мужского пола лакомилась свежими внутренностями того, кто еще полчаса назад был кучером«.

У той жа час аўтары крытычна адносяцца да свайго твору. Так, напрыканцы яны ставяць пытанні сваім чытачам:

«Некоторые ученые полагают, что зомби были добавлены к тексту романа в последнюю минуту, по просьбе издателя, бесстыдно старавшегося таким образом увеличить продажи романа. Другие ученые возражают, что оды живущих мертвецов прекрасно вписываются в сюжет и социальную направленность романа Остин. А что вы думаете? Можете ли вы представить, каким был бы этот роман без зомби и кровавых разборок

Наступнае кніжнае падарожжа карэнным чынам адрозніваецца ад гэтага.

Што гэта за гісторыя, дзе галоўны герой чакаў 51 год, 9 месяцаў і 4 дні, каб нанава паклясца сваей абранай у вечнай вернасці і нерушымым каханні?