Вельмі цікава, чаму сёння ніхто з палітолагаў не ўжывае надзіва трапны тэрмін часоў савецкага застою «рэваншызм», калі ёсць усе прыкметы гэтай з’явы? Недабіты СССР відавочна трызніць рэваншам, і калі пакуль не рэальным, то хоць сімвалічным — чырванасцяжным.

Калі б сцягі ўмелі размаўляць, то легітымна вывешаны разам з украінскім дзяржаўным сцягам сцяг савецкі мусіў б казаць свайму суседу: рана табе яшчэ радасна трапятаць і суцяшацца перамогай, дваццаць гадоў для гісторыі — нішто, і не раз усё вярталася на кругі свая.

«Россия сосредотачивается» — гэтыя векапомныя словы міністра замежных справаў Расейскай імперыі князя Гарчакова, сказаныя 1856 пасля ганебнай паразы ў Крымскай вайне, вельмі дакладна падыходзяць да сучаснасці. Тады Расея знайшла ў сабе сілы перамагчы сваю гістарычную ганьбу, аднавіць і памножыць імперскія амбіцыі, таму што і ў гісторыі ёсць паласа чорная і паласа белая, і гісторыя неаднаразова мудра даказвала, што яна не дае перамогі раз і назаўжды.

Цяпер для імперскай Расеі наступіла паласа чорная, якая доўжыцца вось ужо дваццаць гадоў, і менавіта таму вар’яцкія дыфірамбы Вялікай Айчыннай павінны былі быць значна сціплейшымі, і здаецца, што гэтая Вялікая Айчынная так і не прывяла да нейкіх сталых геапалітычных наступстваў, паколькі з’яўляецца перманентнай і яе можна нават падзяліць на некалькі этапаў. Калі Вялікая Айчынная part one (1945) была неабвержна выйграная, то Вялікая Айчынная part two (1991) была ганебна прайграная фактычна без бою, бо што гэта за смешныя для СССР ахвяры, і тое адных толькі ворагаў — трыццаць ў Тбілісі, трынаццаць ў Вільні і трое ў Маскве? Вялікая Перамога 1945-га значна прымяншаецца і затушоўваецца Вялікай Паразай 1991-га.

Гэтак жа нямецкія неанацысты могуць святкаваць ўзяцце Парыжа ў 1940-м або ўзяцце Кіева ў 1941, і тады напэўна іх слаўныя ваяры чаплялі тыя ж Чырвоныя Сцягі Перамогі з кручкаватымі сімваламі ўсходняй вечнасці, замест кручкаватых сярпа і молата, розніца невялікая. Але гэтая перамога апынулася піравай і ў канцы немцы страцілі Усходнюю Прусію, «спрадвечную вотчыну» і яшчэ кучу зямель, хоць СССР пазней страціў нашмат больш: амаль чвэрць сваёй ўсёй тэрыторыі і палову насельніцтва. Дык пра якую Вялікую Перамогу можна казаць, калі 2слаўных прадзедаў вялікіх праўнукі паганыя», не павярнуўшы пальцам, аддалі на водкуп Вялікую Расійскую Імперыю з назвай СССР еўра-атланта-сіянісцкай пачвары? Як казаў адзін са знаных расейскіх палітыкаў: «Вы ніколі не бачылі рэальнага ўвасаблення цёмных сіл д’ябла? Паглядзіце на Кандалізу Райс».

Гэтае прыніжэнне вялікай сусветнай сілы пора вочы яе нашчадкам і сімвалічны акт неасакралізацыі чырвонага сцягу, нягледзячы на ​​свае відавочныя эканамічныя прычыны, можна лічыць адпраўным пунктам жаданага рэваншу, незалежна ад таго, то Дзень Перамогі, або дзень пачатку вайны, бо яны могуць прыдумаць вывешванне чырвонага сцяга хоць ва ўсе дні ў годзе, падставу знойдуць. Рэваншысты заварушыліся, аптымістычна расправілі плечы і радасна ўдыхнулі свежае паветра. Таму не канчатковай можа апынуцца і перамога 1991-га, як не канчатковай была перамога 1945-га. Бо калі дарвуцца да ўлады пацаны-рэваншысты з Манежнай плошчы, як некалі дарваліся да ўлады пацаны-рэваншысты з мюнхенскага піўбара, то цікава, якімі будуць наступствы Вялікай Айчыннай part three? Бо на двары амаль той жа эканамічны крызіс, што і ў 1928-1933 гадах, і калі год пачатку гэтага крызісу 2008-ы ўзяць за 1928-й, то якім будзе 2013, няўжо 1933?…

zaxid.net